Deszcz bębnił o parapet, gdy pchnęłam drzwi motelu i wślizgnęłam się do środka, zostawiając za sobą mokre ślady na wyblakłej wykładzinie. Kael siedział pochylony nad trzema monitorami, jego palce wciąż tańczyły po klawiaturze, a na stole obok stał kubek z zimną kawą. Podszedłszy bliżej, położyłam dłoń na jego ramieniu i poczułam, jak mięśnie napięły się pod moimi palcami. „Znalazłeś już to, czego szukaliśmy?” – zapytałam cicho, patrząc na migające linie kodu na ekranach.

Odwróciłam wzrok od ekranu i dostrzegłam, jak Kael powoli wstaje, a krzesło skrzypi pod jego ciężarem. Poczułam zapach kawy i wilgoci, gdy podszedł bliżej, a jego spojrzenie wwiercało się we mnie z napięciem. Serce zabiło mi szybciej na wzmiankę o starym kontakcie z The Veil, choć nie dałam tego po sobie poznać. „Mów dalej, co dokładnie tam znalazłeś” – rzuciłam, zaciskając palce na mokrym rękawie kurtki.